Κλιμακώνει τον αγώνα του το Σωματείο Εργαζομένων στα Κέντρα Τηλεφωνικής Εξυπηρέτησης του ΟΤΕ στο Νομό Αχαϊας

Από τη Δευτέρα 26/3 έως και την Παρασκευή 30/3 το σωματείο των 4ωρων τηλεφωνητών του ΟΤΕ στην Πάτρα είχε κηρύξει απεργία, η οποία είχε καθολική συμμετοχή. Σε μια λογική κλιμάκωσης του αγώνα τα μέλη του σωματείου συμμετείχαν την Πέμπτη και την Παρασκευή στον αποκλεισμό του κεντρικού μεγάρου του ΟΤΕ στην Πάτρα. Στο μέγαρο εργάζονται επίσης,συμβασιούχοι της OTEplus (θυγατρική) και μόνιμοι του ΟΤΕ.

Οι λόγοι της απεργίας ήταν το γεγονός ότι δεν ανανεώθηκαν οι συμβάσεις μας των εργαζομένων στα τηλεφωνικά κέντρα,μειώνουν τις θέσεις εργασίας από 500-πριν από 2 χρόνια-σε 50,προσλαμβάνουν υπαλλήλους στην OTEplus με μισθούς πείνας των 200 ευρώ και πολύ χειρότερες συνθήκες εργασίας,κόβουν επιδόματα και μειώνουν μισθούς στους μόνιμους, των οποίων και οι θέσεις εργασίας βρίσκονται σε κίνδυνο με το νέο σύστημα αξιολόγησης.

Ο αγώνας αυτός,δεν έχει καμία σχέση με λογικές συντεχνίας καθώς η μείωση θέσεων εργασίας και οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις στον ΟΤΕ εντάσσονται στη συνολικότερη νεοφιλελεύθερη επίθεση στους εργαζόμενους.

Ψηφίσματα αλληλεγγύης προς των αγώναν του σωματείου,έχουν εκδοθεί από το δημοτικό συμβούλιο,εργατικά σωματεία και φοιτητικούς συλλόγους.

Παρακάτω η ανακοίνωση που εξέδωσε το Σωματείο Εργαζομένων στα Κέντρα Τηλεφωνικής Εξυπηρέτησης του ΟΤΕ στο Νομό Αχαϊας. 

Σε λιγότερο από ένα μήνα μπαίνουν τίτλοι τέλους για μια ολόκληρη εποχή στα τηλεφωνικά κέντρα εξυπηρέτησης του ΟΤΕ. Το πλάνο αναδιοργάνωσης της επιχείρησης περιλαμβάνει το πέταγμα στο δρόμο όλων των εργαζομένων-φοιτητών με συμβάσεις στον ΟΤΕ. Η ανανέωση των συμβάσεών μας μέχρι τέλος Μάρτη συμβάλει στη μεταχείρισή μας ως αναλώσιμο υλικό, ανθρώπινα σκουπίδια που εργάζονται μέχρι να απολυθούν βάσει του επιχειρησιακού πλάνου.

Οι σημερινοί ελαστικά εργαζόμενοι 4ωροι τηλεφωνητές θα αντικατασταθούν από ακόμα πιο αναλώσιμους, ελαστικούς και φθηνούς εργαζόμενους στην ΟΤΕplus, θυγατρική εταιρία του ίδιου του ΟΤΕ. Οι νεοπροσλαμβανόμενοι στην ΟΤΕplus καλούνται να εργαστούν κυριολεκτικά για ένα κομμάτι ψωμί λαμβάνοντας 190 ευρώ για 4ωρη απασχόληση (μια μείωση της τάξης του 50% σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα), 380 ευρώ για 6ωρη και 510 ευρώ για 8ωρη.

Η πρόσληψη φυσικά δεν είναι το τέλος της οδύσσειας των νέων συναδέλφων, καθώς θα προσληφθούν για 1 μήνα κι έπειτα θα επαναξιολογηθούν για μια 4μηνη ανανέωση και μετά από αυτό άλλη μια ανανέωση μέχρι 31/12/2012, που τελειώνει και το έργο με πιθανή νέα προκήρυξη θέσεων. Επισφάλεια δίχως τέλος και διαρκής αξιολόγηση για ψίχουλα σε ένα ανθρωποφάγο περιβάλλον εσωτερικού ανταγωνισμού που οξύνεται. Οι διαρκείς πιέσεις στη δική μας εργασιακή καθημερινότητα για περισσότερη εντατικοποίηση είναι μια μικρή μονάχα εικόνα του μέλλοντος.

Χέρι – χέρι με τις απολύσεις συμβασιούχων πάει η σκληρή αξιολόγηση του μόνιμου προσωπικού του ΟΤΕ. Κανένας εργαζόμενος στον ΟΤΕ δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τη δουλειά του, παλιός ή νέος, συμβασιούχος ή μόνιμος. Ο αγώνας μας πρέπει να είναι κοινός ενάντια στη διάσπαση και τη συμφιλίωση που προωθούν οι χρεοκοπημένοι αρχισυνδικαλιστές της ΟΜΕ – ΟΤΕ.

Οι 35.000 αιτήσεις στην ΟΤΕplus για 750 θέσεις με άθλιες συνθήκες εργασίας δείχνουν την ανάγκη της νεολαίας ιδιαίτερα να βρει μια θέση εργασίας σε συνθήκες εκρηκτικής αύξησης της ανεργίας στους νέους στο 50%. Η εργασία στον ΟΤΕ δεν είναι προσωρινή, είναι η στιγμή της εργασίας μέσα σε μια κόλαση της καθολικής ανεργίας. Η επόμενη εργασία για τους περισσότερους θα είναι με τους ίδιους, αν όχι χειρότερους όρους. Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με τους εργαζόμενους στην ΟΤΕplus. Απεναντίας, έχουμε να κερδίσουμε πολλά δίνοντας κοινούς αγώνες.

Οι αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις στον ΟΤΕ, το μεγαλύτερο οργανισμό τηλεπικοινωνιών στην Ελλάδα και μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στη χώρα, έχουν κεντρικό ρόλο στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων σε κάθε επιχείρηση στα πρότυπα των μέτρων του Νέου Μνημονίου. Η «διάσωση της χώρας από την χρεοκοπία» απαιτεί την επιβολή μισθών πείνας, πενιχρών συντάξεων και περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, δηλαδή όλων των μέτρων της χρεοκοπίας στην πιο άγρια μορφή της. Η χρεοκοπία τους είναι εδώ κι απειλεί τις ζωές μας. Το μυστικό τους είναι να διαλύσουν τα πάντα κι αν τα καταφέρουν να τα ξαναχτίσουν από την αρχή με όσους από τους από κάτω καταφέρουν να επιβιώσουν και να δουλεύουν τότε με μισθούς πείνας.

Ας σωθούμε από τους σωτήρες μας! Ο αγώνας όλου του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος ενάντια σε όλα τα μέτρα χρεοκοπίας των ζωών μας, στην Τρόικα, την κυβέρνηση, το κράτος και τους καπιταλιστές είναι κοινός.

Δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε παρά μόνο τις αλυσίδες μας! Αν σε μία εβδομάδα θέλουν να μας πετάξουν στο δρόμο, εμείς πρέπει να σταθούμε ενάντια σε όλους αυτούς που υπονομεύουν το μέλλον μας μέσω ενός διαρκούς κι ασυμφιλίωτου αγώνα με τη διοίκηση του ΟΤΕ και τη Deutsche Telekom. Πρέπει να ξεκινήσουμε τη μάχη στον ΟΤΕ, αλλά ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να νικήσουμε μόνοι μας. Το αδιέξοδο που βιώνουμε δε λύνεται στα όρια του ΟΤΕ της Πάτρας, αλλά ανοίγοντας δρόμους αλληλεγγύης και κοινού αγώνα με όλους τους συναδέλφους σε όλη την Ελλάδα, κάθε μαχόμενη δύναμη του εργατικού και νεολαιίστικου κινήματος και με όλη την κοινωνία.

  Απαιτούμε:

Μόνιμη και σταθερή δουλειά που να καλύπτει τις ανάγκες μας.

Απαγόρευση των απολύσεων. Κανένας συνάδελφος να μην απολυθεί.

Απορρόφηση όλου του προσωπικού από τον ΟΤΕ κάτω από ενιαίο εργασιακό καθεστώς και όχι από θυγατρικές με μισθούς πείνας και με αβέβαιο επαγγελματικό μέλλον.

Aνακοίνωση της Πρωτοβουλίας Συλλόγου Φοιτητών Νομικής για τους μετανάστες και το άσυλο

Την περίοδο που ζούμε η κρίση βαθαίνει όλο και περισσότερο και τα νέα κυβερνητικά μέτρα οδηγούν ολόκληρη την κοινωνία στην εξαθλίωση και τον αγώνα για επιβίωση. Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί και να αποκτήσει τη συναίνεση της κοινωνίας, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να δείχνει την πιο σκληρή και αυταρχική της όψη, ενεργοποιώντας ταυτόχρονα το σύνολο του κατασταλτικού μηχανισμού.

Σε αυτό το πλαίσιο η απονομιμοποιημένη συγκυβέρνηση του Μνημονίου (ΠαΣοΚ – ΝΔ – παρατρεχάμενοι) στήνει ένα λαθραίο προεκλογικό παιχνίδι στις πλάτες των μεταναστών, στην προσπάθειά της να αποπροσανατολίσει την κουβέντα και να αναγάγει τους μετανάστες σε κύρια αιτία των δεινών του τόπου. Έτσι, ολόκληρη η κοινωνία γίνεται μάρτυρας ενός ανελέητου κυνηγητού ενάντια στους μετανάστες. Η εικόνα που θέλουν να διαμορφώσουν περιλαμβάνει καθημερινές επιχειρήσεις σκούπα, αντιμετωπίζοντας τους μετανάστες σαν ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας, χτίζοντας σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης και αποκρύπτοντας το γεγονός ότι η ισχυρή Ελλάδα τους, η Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων χτίστηκε στις πλάτες των μεταναστών και στα φθηνά εργατικά τους χέρια. Πιο συγκεκριμένα, σε καθημερινή βάση έξω από την πόρτα της Νομικής και σε όλες τις σχολές του κέντρου εξαπολύονται πογκρόμ απέναντι στους μετανάστες με δολοφονικές επιθέσεις της αστυνομίας, βίαιους ξυλοδαρμούς και συλλήψεις.

Το σκηνικό της τρομοκρατίας συμπληρώνει η τεχνητή εγκατάσταση κέντρων εμπορίου ναρκωτικών έξω από τις σχολές του κέντρου (κάτω Πολυτεχνείο, Νομική). Η διακίνηση των ναρκωτικών έξω από τη σχολή μας δεν είναι τυχαία, αλλά αντίθετα συνέπεσε με την ψήφιση του νέου νόμου για τα Πανεπιστήμια, που προβλέπει τη θεσμική κατάργηση του ασύλου, το οποίο παρουσιάζεται από την κυβέρνηση και τα καθεστωτικά ΜΜΕ, ακολουθώντας την διαχρονική προπαγάνδα τους, ως άσυλο ανομίας και εγκληματικών πράξεων. Η τεχνητή αυτή εγκατάσταση του εμπορίου ναρκωτικών έξω από τη σχολή μας έχει ως στόχο την υποβάθμιση του δημόσιου Πανεπιστημίου και παρακμή του κοινωνικού μας χώρου και χρησιμοποιείται ως πρόφαση για την αδιάλειπτη παρουσία και επέμβαση της αστυνομίας στη σχολή. Παρ’ όλα αυτά το ζήτημα των ναρκωτικών είναι ένα ευρύτερο κοινωνικό ζήτημα. Οι τοξικομανείς είναι οι τελευταίοι που ευθύνονται για το κύκλωμα της διακίνησης καθώς αποτελούν θύματα των πρεζεμπόρων και μιας κοινωνίας που διαρκώς βυθίζεται στην φτώχεια και την εξαθλίωση λόγω των ακολουθούμενων πολιτικών που αναπαράγουν τέτοια παθογενή φαινόμενα.

Σε αντίθεση με τον κυρίαρχο λόγο που αναπαράγεται από την κυβέρνηση και τα καθεστωτικά ΜΜΕ, εμείς οι φοιτητές της Νομικής βιώνουμε καθημερινά το ίδιο κλίμα τρομοκρατίας και φόβου από την αστυνομία και τους μηχανισμούς της. Η παρουσία της όχι μόνο δεν επιλύει το πρόβλημα αλλά το επιτείνει. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πριν από κάθε επίθεση οι όντως γνωστοί – άγνωστοι για την αστυνομία πρεζέμποροι εξαφανίζονται και αυτό δεν αποτελεί επιχειρησιακή αδυναμία αλλά πλάνο της. Η δημιουργία μιας υγειονομικής ζώνης έξω από τις σχολές του κέντρου και συγκεκριμένα έξω από τη Νομική καλλιεργεί ένα σκηνικό επιτήρησης και ελέγχου έξω από τη σχολή με δυνάμεις της Αστυνομίας και της Ασφάλειας να προσαγάγουν φοιτητές, να απειλούν τη σωματική τους ακεραιότητα, να προχωρούν σε εξακρίβωση των στοιχείων του, να φακελώνουν και να φωτογραφίζουν φοιτητές, λειτουργώντας ως σύγχρονο σπουδαστικό της ασφάλειας.

Αυτό που θέλουν είναι να αποσυνδέσουν το άσυλο από τους κοινωνικούς αγώνες που εδώ και δεκαετίες περιθάλπει, να δημιουργήσουν ένα Πανεπιστήμιο αυταρχικό και αποστειρωμένο, όπου κανείς δε θα έχει λόγο έκφρασης. Αυτό συνδέεται με την προσπάθειά τους να παρουσιάσουν τους μετανάστες και τους ναρκομανείς στα μάτια της κοινωνίας ως εσωτερικούς εχθρούς που πρέπει οπωσδήποτε να εξοβελιστούν.

Μπροστά σε όλα αυτά εμείς ως φοιτητές Νομικής μέσα από τις συλλογικές μας διαδικασίες και τις πρωτοβουλίες που συγκροτήσαμε, αποφασίσαμε να αναδείξουμε το ζήτημα των μεταναστών, της τεχνητής μεταφοράς του εμπορίου ναρκωτικών έξω από τη σχολή μας και του ασύλου. Όταν τα θεσμικά όργανα της σχολής μας δείχνουν ότι τάσσονται απέναντι μας, ζητώντας ακόμη και εισαγγελική έρευνα για το ζήτημα των ναρκωτικών και απαιτώντας τη μόνιμη παρουσία της αστυνομίας στη σχολή, επιβεβαιώνοντας τα όσα είπαμε παραπάνω, εμείς ως φοιτητές καλούμε την πανεπιστημιακή κοινότητα, συλλογικότητες και κοινωνικούς φορείς να στηρίξουν τις δράσεις για την ανάδειξη του ζητήματος σε κατεύθυνση επίλυσής του, προκειμένου να σπάσουμε τη σιωπή και να ηττηθεί στην πράξη η κυρίαρχη προπαγάνδα. Συγκεκριμένα καλούμε σε διήμερο δράσεων και εκδηλώσεων (συζητήσεις, εκδήλωση, συναυλία, πορεία, μαζικά μοιράσματα και ενημέρωση του κόσμου) στο παρκάκι της Νομικής, στο πλαίσιο της συνολικής επανοικειοποίησης του πανεπιστημιακού ασύλου.

 

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ ΠΟΥ ΟΡΑΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ ΔΕ ΜΑΣ ΧΩΡΑΕΙ

ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΑΓΩΝΕΣ ΘΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ


Ομολογία Τρόικα: Σκοπός είναι οι μισθοί και οι συντάξεις στην Ελλάδα να φτάσουν σε επίπεδα Βουλγαρίας και Ρουμανίας (150 ευρώ το μήνα).


Απαντήσεις της Τρόικα σε Νίκο Χουντή.

Σήμερα στην κοινή συνεδρίαση των Επιτροπών Οικονομικών και Απασχόλησης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου οι εκπρόσωποι τηςΤρόικα, (Όλι Ρέν, Γιοργκ Άσμουσεν και Πολ Τόμσεν, απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκου Χουντή, αφού ομολόγησαν την παταγώδη αποτυχία του Μνημονίου μέχρι σήμερα, παραδέχτηκαν ότι σκοπός του είναι οι μισθοί και οι συντάξεις στην Ελλάδα να φτάσουν σε επίπεδα Βουλγαρίας και Ρουμανίας, δηλαδή στο επίπεδο των 150 ευρώ το μήνα.

ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΠΕΜΠΤΗ 22 ΜΑΡΤΙΟΥ ΟΜΟΝΟΙΑ 11:00 ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΤΗ ΝΟΜΙΚΗ ΣΤΙΣ 14:00

Image

O μεσαίωνας στη ζωή και στα δικαιώματα μας είναι πια εδώ. Με ομοβροντία μέτρων απίστευτης βαρβαρότητας συγκυβέρνηση, εθνικοί και υπερεθνικοί συνεργάτες της και εργοδοσία οδηγούν τους εργαζομένους, τους νέους, τους ανέργους στην εξαθλίωση και στην εξόντωση. Αφού για δεκαετίες οι εργοδότες πλούτισαν και θησαύρισαν από την υπερεκμετάλλευση όλων των εργαζομένων μας ζητάνε να ξαναπληρώσουμε το μεγάλο τους φαγοπότι επικαλούμενοι την κρίση που αυτοί δημιούργησαν χωρίς όμως να την νιώσουν ποτέ.
Εφιάλτης είναι το μέλλον που μας ετοιμάζουν και η ανεργία είναι το βασικότερο συστατικό της συνταγής τους…
Ήδη η ανεργία έχει εκτιναχθεί σε ποσοστό-ρεκόρ, 30% για το 2012, ποσοστό που μεταφράζεται σε περισσότερους από 1.000.000 ανέργους, χωρίς να υπολογίζονται οι νέοι που αναζητούν πρώτη φορά δουλειά, οι ανασφάλιστοι εργαζόμενοι, οι μισοάνεργοι - μισοεργαζόμενοι που δουλεύουν με το κομμάτι
Να ποιοι θέλουν πραγματικά να μας γυρίσουν δεκαετίες πίσω…
Η ανεργία και η αθέατη όψη της (ελαστική εργασία, υποαπασχόληση) είναι αποτέλεσμα των μαζικών απολύσεων, της μη ανανέωσης συμβάσεων στο όνομα της κρίσης, των χιλιάδων λουκέτων. Κυρίως, όμως, είναι αποτέλεσμα των στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου όπως εκφράστηκαν από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ και την εργοδοσία που επεκτάθηκαν με τον παροξυσμό της κρίσης και των Μνημονίων. Είναι σαφές πως Συγκυβέρνηση-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ.-Κεφάλαιο επιδιώκουν να διαλύσουν κάθε έννοια αξιοπρεπούς εργασίας κι αμοιβών, αξιοποιώντας την στρατιά απελπισίας που αυτοί δημιούργησαν. Έτσι, λοιπόν, χρησιμοποιούν την ανεργία ως μοχλό πίεσης και τρομοκράτησης των εργαζόμενων, ως μοχλό πίεσης για τον αφανισμό των συλλογικών μας δικαιωμάτων.
Απέναντι στον εκβιασμό της πείνας και της εξαθλίωσης, της ηττοπάθειας, της ατομικής ευθύνης και ενοχής οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, Έλληνες και μετανάστες, είναι επιτακτική ανάγκη να αποκτήσουμε φωνή, να σπάσουμε την απομόνωση, να σταθούμε αλληλέγγυοι και να ζητήσουμε την αλληλεγγύη από όλους τους εργαζόμενους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα, τις λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς, τα κινήματα «δεν πληρώνω». Μα πάνω από όλα να διεκδικήσουμε το δικαίωμα μας στη δουλειά και την αξιοπρέπεια, να βγάλουμε εμείς τους από πάνω, μια για πάντα στην ανεργία.
ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΘΟΥΜΕ:
• Να συγκροτήσουμε συνελεύσεις και πρωτοβουλίες ανέργων σε κάθε κλάδο και σε κάθε γειτονιά.
• Να απαιτήσουμε την εγγραφή στα συνδικάτα όλων των ανέργων, των συμβασιούχων και των απασχολούμενων με Δελτία Παροχής Υπηρεσιών, με ίδια δικαιώματα με τα άλλα μέλη.
• Να έρθουμε σε επαφή και να συντονίσουμε τη δράση μας.
ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ:
• Δουλειά για όλους. Με ανθρώπινες συνθήκες και μισθούς που να καλύπτουν τις ανάγκες μας.
• Επίδομα ανεργίας, για όλο το διάστημα της ανεργίας, στους άνεργους και υποαπασχολούμενους, που να καλύπτει όλες τις ανάγκες μας, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Προσμέτρηση του χρόνου ανεργίας στα συντάξιμα χρόνια.
• Δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όλων των ανέργων, κατάργηση του ορίου των ενσήμων για την σφράγιση των βιβλιαρίων
• Ελεύθερη χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς, ελεύθερη πρόσβαση σε κοινωνικά αγαθά γνώσης, ψυχαγωγίας και πολιτισμού.
• Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που ελαστικοποιουν τις εργασιακές σχέσεις, απελευθερώνουν τις απολύσεις, καταργούν τις συλλογικές συμβάσεις και το βασικό μισθό.
• Διασφάλιση των αμοιβών και των αποζημιώσεων για όλους τους εργαζόμενους που παραμένουν απλήρωτοι, σε επίσχεση εργασίας κλπ.
• Να μην περάσουν οι εκβιασμοί των απολύσεων του κράτους και των εργοδοτών.
ΚΑΛΟΥΜΕ άνεργους, εργαζόμενους, σωματεία, επιτροπές από εργατικούς χώρους, φοιτητές και μαθητές, λαϊκές συνελεύσεις γειτονιάς για να δράσουμε ενωμένα, να αντισταθούμε και να παλέψουμε αποφασισμένα, να ετοιμάσουμε και να οργανώσουμε τους χώρους συνεύρεσης και αλληλεγγύης, να πάρουμε πίσω την χαμένη μας ζωή, τα αγαθά που εμείς παράγουμε, μας ανήκουν και μας τα στερούν.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΕΡΓΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ
ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΒΑΡΒΑΡΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, Ε.Ε. και Δ.Ν.Τ.
Πρωτοβουλία Ανέργων Περιστερίου
Ανοιχτή Πρωτοβουλία Ανέργων (ΣΩ .Β.Α.)
Συνέλευση Ανέργων Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών
Εργατική Λέσχη Νέας Σμύρνης
Ομάδα ανέργων-επισφαλώς εργαζομένων του κοινωνικού κέντρου Βύρωνα
Δίκτυο Επισφαλώς Εργαζομένων―Ανέργων
Πανελλήνια Ένωση Αδιόριστων Εκπαιδευτικών (ΠΕΑΕ)
Εργατική Ενότητα Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος

Νεκρός εργάτης στην ΒΙ.ΠΕ Βόλου

Νεκρός ανασύρθηκε 41χρονος εργάτης μέσα από δεξαμενή εργοστασίου της COCA-COLA, στην Α’ βιομηχανική περιοχή του Βόλου. Το τραγικό συμβάν έλαβε χώρα λίγο πριν τα μεσάνυχτα, την Τετάρτη 20/3, όταν είχε ανέβει στη δεξαμενή, προκειμένου να κάνει εργασίες ηλεκτροσυγκόλλησης.

Για άλλη μία φορά αναδεικνύονται με τον πιο τραγικό τρόπο οι συνθήκες υπό τις οποίες αναγκάζονται οι εργαζόμενοι να δουλεύουν. Σήμερα, η εργατική τάξη θρηνεί για τον αδικοχαμένο σύντροφό της. Ο αγώνας για δουλειά και αξιοπρέπεια είναι μονόδρομος, ο αγώνας ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία είναι διαρκής. Καμία ανοχή.

Από τις γυναίκες της Τσιάπας

Τη μέρα της γυναίκας στην Τσιάπας συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες γυναίκες από την κοινωνική οργάνωση Las Abejas, που δρα από το 1992 ενάντια στην καταπίεση και τις διακρίσεις.

H διαδήλωση κατέληξε σε ένα στρατόπεδο του Μεξικανικού Στρατού,το οποίο περικύκλωσαν φωνάζωντας συνθήματα ενάντια στην στρατιωτική καταπίεση: «Chiapas, Chiapas, no es cuartel, fuera ejercito de el» (η Τσιάπας δεν είναι στρατώνας, έξω ο στρατός από εδώ). Στη συνέχεια,προσπάθησαν να μπουν μέσα στο στρατόπεδο και μια γυναίκα τράβηξε το συρματόπλεγμα που προστάτευε τους στρατιώτες. Αμέσως οι υπόλοιπες μπήκαν στο στρατόπεδο, οι στρατιώτες δεν μπόρεσαν να εμποδίσουν τόσες γυναίκες και όταν ήρθαν ενισχύσεις δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα. Οι γυναίκες έμειναν εκεί περίπου μία ώρα φωνάζοντας τα αντιμιλιταριστικά τους συνθήματα.

Οι γυναίκες τέλειωσαν την κατάληψη με μια προσευχή και πήγαν μέχρι το Ακτεάλ όπου πραγματοποιήθηκε εκδήλωση.

Αυτή είναι η ανακοίνωσή τους:

Αδερφές και αδερφοί,

Καλώς ήρθατε σ’ αυτό το κέντρο τελετών για τους μάρτυρες του Ακτεάλ, σας ευχαριστούμε όλες για τη συμμετοχή σας σ’ αυτή την πορεία για την παγκόσμια μέρα των γυναικών.

Στις 8 του Μάρτη γιορτάζουμε την ημέρα της Γυναίκας, σε ανάμνηση των γυναικών που κάηκαν για να υπερασπιστούν αυτό που τους ανήκει, τη δουλειά τους. Μέχρι σήμερα δεν τις ξεχνάμε, γιατί και εμάς δεν μας σέβονται, ζούμε μέσα σε πολύ βία, ακόμη απέχουμε από το να αναγνωρίζεται το δικαίωμά μας να είμαστε ελεύθερες, να παίρνουμε τις αποφάσεις μας, να ζούμε ήρεμες.

Όπως εκείνες οι γυναίκες που δολοφονήθηκαν για τον αγώνα τους, έτσι κι εμείς σαν γυναίκες που ανήκουμε στην κοινωνία των πολιτών, στην Las Abejas, δεν ξεχνάμε τις δικές μας μάρτυρες, έγκυες γυναίκες, νέες γυναίκες και παιδιά που σφαγιάστηκαν την Τρίτη μέρα της νηστείας και της προσευχής. Δεν θα κουραστούμε να ζητάμε δικαιοσύνη γιατί η κυβέρνηση δεν ακούει και δεν τηρεί τις δεσμεύσεις της, ελευθέρωσε τους παραστρατιωτικούς που δολοφόνησαν τις αδερφές μας, συνεχίζουμε να απαιτούμε δικαιοσύνη.

Απ’ τις κυβερνήσεις απαιτούμε δικαιοσύνη για τις γυναίκες, θέλουμε να μας ακούνε γιατί όλο και πιο πολύ επιτίθενται στις οικογένειες και τις κοινότητές μας. Χιλιάδες οικογένειες αναζητούν τους εξαφανισμένους τους, χιλιάδες άλλοι θάβουν τους νεκρούς τους. Χιλιάδες υποφέρουμε από το πρόβλημα του αλκοολισμού που μας δημιουργεί οικογενειακά προβλήματα, σεξουαλικές κακοποιήσεις, χτυπήματα και κακομεταχείριση. Δεν θέλουμε πια τους επιχειρηματίες της κόκα κόλα στη γη μας, ούτε τα σχολικά κυλικεία γιατί προσφέρουν πολλά σκουπίδια, υποσιτισμό, κακή υγεία και μόλυνση των ποταμών και των πηγών μας. Είναι ένας ακόμη τρόπος να σκοτώνουν αργά ολόκληρες οικογένειες.

Θέλουμε οι άντρες, οι πατεράδες, οι σύζυγοι, οι αδερφοί, οι κυβερνώντες, οι πλούσιοι και οι ισχυροί να μας κατανοούν, θέλουμε να μας σέβονται και να μας παίρνουν υπόψη τους, γιατί θέλουμε ελεύθερα να εκφραζόμαστε, γιατί μπορούμε σαν γυναίκες να αλλάξουμε τον τρόπο ζωής μας και μπορούμε να πάρουμε αποφάσεις, και αυτό το λέμε σε όλο τον κόσμο, γιατί με τη βία πια δεν μπορούμε άλλο. Ενώνουμε τις δυνάμεις μας σαν γυναίκες για να εκφράσουμε όλα όσα αισθανόμαστε, θέλουμε να μας αφήσουν ελεύθερες, γιατί σαν γυναίκες μπορούμε να συμμετέχουμε στην πολιτική, να πάρουμε αποφάσεις, γιατί ξέρουμε να οργανωνόμαστε.

Λέμε στους άντρες να μας έχουν εμπιστοσύνη, να αναγνωρίζουν τα δικαιώματά μας, και στους νέους να μην ακολουθούν τα βήματα των μπαμπάδων τους, να μην κακομεταχειρίζονται τις αδερφές τους, να μην πίνουν αλκοόλ γιατί δεν είναι καλό και βλάπτουν τις συζύγους τους, τις κόρες και τις αδερφές τους, καλύτερα να ανοίξουμε δρόμους και να δώσουμε μεταξύ μας τα χέρια για να φροντίσουμε τη μητέρα γη.

Θέλουμε να καλέσουμε όλες τις γυναίκες που ακόμα βρίσκονται στα σπίτια τους φοβισμένες, να ανοίξουν τις καρδιές τους, να ανοίξουν τα μάτια τους, να αρχίσουν να βγαίνουν, να πηγαίνουν σε συγκεντρώσεις, να ανοίξουν τα μάτια τους και να μάθουν τα δικαιώματά τους και να μιλήσουν. Οι γυναίκες είμαστε πολύτιμες, δώστε την ευκαιρία στις κόρες σας να βγουν μπροστά, οι νέες που έχουν αυτή τη δυνατότητα επωφελούνται, απολαμβάνουν τα δικαιώματά τους. Ζητάμε από όλες τις νέες γυναίκες, τις ηλικιωμένες, τα παιδιά, να απελευθερωθούν, γιατί είμαστε δυνατές, έχουμε χέρια, εξυπνάδα, ικανότητα, δεν πρέπει να φοβόμαστε, όλες μαζί έχουμε δύναμη.

Επιπλέον σας λέμε, μην εξαπατάστε από την κακή κυβέρνηση, αγωνιστείτε για την ειρήνη, τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια και μη φοβάστε, δεν είσαστε μόνες, μαζί θα συνεχίσουμε να προχωράμε όπως ο δικός μας Samuel που ποτέ δεν φοβήθηκε να πει την αλήθεια, θα ακολουθήσουμε το δικό του παράδειγμα.

Ευχαριστούμε τους άντρες που άνοιξαν τις καρδιές τους και συντροφεύουν τον αγώνα των γυναικών, ειδικά όλους εκείνους τους άντρες που σήμερα μαγείρεψαν για εμάς εδώ.

Φτάνουν πια οι δολοφονίες των κοριτσιών μας και των αδερφών μας, γυναικών και ανδρών!

Απαιτούμε δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, στα χωριά μας και σ’ όλο τον κόσμο!

Για τον Κουβανό εξόριστο René Gonzalez

Πέντε κουβανοί αγωνιστές, ο Χεράρδο Ερνάντες, ο Ρενέ Γκονζάλες, ο Ραμόν Λαμπανίνο, ο Φερνάντο Γκονζάλες και ο Αντόνιο Γκερέρο είναι δεσμώτες της κυβέρνησης των ΗΠΑ από τις 12 Σεπτέμβρη 1998. Το «έγκλημά» τους είναι ότι βρήκαν στοιχεία που έφεραν στο φως τις τρομοκρατικές ενέργειες ενάντια στη Κούβα που σχεδιάζονται και οργανώνονται σε αμερικανικό έδαφος με την ανοχή και την υποστήριξη του επίσημου κράτους από τότε που συντελέστηκε η κουβανική επανάσταση τον Γενάρη του 1959. Από τότε μέχρι σήμερα, τέτοιες τρομοκρατικές επιθέσεις, δολιοφθορές και άλλες εγκληματικές πράξεις, εκτελεσμένες από αντεπαναστατικές, αντικουβανικές οργανώσεις έχουν στοιχίσει τη ζωή σε 3500 περίπου ανθρώπους, έχουν αφήσει χιλιάδες άλλους ανάπηρους και έχουν προκαλέσει σημαντικές ζημιές στην οικονομία του νησιού.

Οι 5 κουβανοί αγωνιστές καταδικάστηκαν με μία δικαστική διαδικασία παρωδία στο Μαϊάμι. Οι κατηγορίες που επιστρατεύτηκαν, κύρια η συνομωσία για διάπραξη κατασκοπείας και η συνομωσία για διάπραξη δολοφονιών κατέρρευσαν από την ανυπαρξία στοιχείων. Ωστόσο οι ποινές που επιβλήθηκαν ήταν εξοντωτικές και οι συνθήκες κράτησης απάνθρωπες, με μεγάλα χρονικά διαστήματα στην απομόνωση και ανυπέρβλητα εμπόδια στις επισκέψεις συγγενών.

Οι Πέντε αντιστέκονται και το αλύγιστο πνεύμα τους έχει κερδίσει πλατιά αλληλεγγύη, εντός και εκτός των φυλακών, εντός των ΗΠΑ και διεθνώς.

Ένας από τους Πέντε, ο Ρενέ Γκονζάλες που είχε καταδικαστεί σε 15 έτη, αποφυλακίστηκε στις 7 του περασμένου Οκτώβρη. Ωστόσο οι αρχές των υποχρεώνουν να παραμείνει εντός των ΗΠΑ, στο Μαϊάμι, για τρία ακόμα χρόνια, υπό το καθεστώς της «εποπτευόμενης απελευθέρωσης». Σήμερα ο αδελφός του στην Κούβα έχει διαγνωστεί με επιθετικό καρκίνο. ΟΙ δικηγόροι υπεράσπισης έχουν αιτηθεί 15ήμερη άδεια προκειμένου να μεταβεί ο Ρενέ στην Κούβα.

Παραθέτουμε την επιστολή που έγραψε πρόσφατα ο Ρενέ στον αδελφό του Ρομπέρτο.

24 Φλεβάρη 2012

Αδελφέ μου για μια ζωή:

 

Ποτέ δεν πίστευα ότι θα χρειαζόταν να γράψω αυτό το γράμμα. Μοιραζόμαστε την ίδια αποστασιοποίηση από την αλληλογραφία, κάτι που φαινόταν ξεκάθαρα κατά τις αντίστοιχες διεθνείς αποστολές μας και αποδείχθηκε τελεσίδικα κατά την μοναδική εμπειρία που ζήσαμε τα τελευταία είκοσι χρόνια. Με άλλα λόγια, μόνο  έκτακτες περιστάσεις όπως οι σημερινές θα με υποχρέωναν να το γράψω.

 

Εάν οι συνθήκες ήταν φυσιολογικές, αυτά τα πράγματα θα σου τα έλεγα προσωπικά, και πολλά δεν θα χρειαζόταν καν να τα πω. Θα πρέπει να είναι αρκετό για σένα να παλεύεις με νύχια και με δόντια ενάντια σε μια ασθένεια που προσπαθεί να σε καταβροχθίσει, χωρίς να προστίθεται και η αντιπαράθεση με μια πάθηση πολύ πιο θανατηφόρα για τον άνθρωπο: το μίσος.

 

Το μίσος που δεν μου επιτρέπει να ανταμείψω όλες αυτές σου τις προσπάθειες με την αγκαλιά που αξίζεις και που θα θέλαμε να σου δώσουμε και οι Πέντε.

 

Το μίσος που δεν μου επιτρέπει να προσθέσω το γέλιο μου σε καθένα από τα περιστατικά που προκύπτουν από το τεράστιο θάρρος σου.

 

Το μίσος που με υποχρεώνει να μαντεύω τη δύναμη της αναπνοής σου μέσω του τηλεφώνου, να παρακολουθώ έτσι τις αδρές μετατοπίσεις του μετώπου στη μάχη που δίνεις.

 

Το μίσος που μου επιβάλλει την αγωνία του να μην μπορώ να συντροφέψω όλους εκείνους που σε αγαπούν και που με εμποδίζει από το να είμαι εκεί για να στηρίξω τη Σαρί και τα αγόρια.

 

Το μίσος που μου αρνείται να είμαι μάρτυρας του πώς μεγαλώνουν τα ανίψια μας, που έχουν γίνει άντρες και γυναίκες με το πέρασμα των χρόνων. Πόσο περήφανος μπορείς να αισθάνεσαι για τα παιδιά σου!

 

Το μίσος που δεν μου επιτρέπει απλά να αγκαλιάσω τον αδελφό μου. Που με αναγκάζει να παρακολουθώ μέσα από έναν παράλογο και μακρινό εγκλεισμό μια διαδικασία της οποίας θα έπρεπε να είμαι μέρος, όπως κάθε άλλο άτομο που έχει εκτίσει μια ποινή φυλάκισης, μια ποινή ήδη αρκούντως μεγάλη, υπαγορευμένη και αυτή από το μίσος, χωρίς να είναι ποτέ αρκετή γι αυτό.

 

Τι μπορεί να κάνει κανείς μπροστά σε τόσο μίσος; Υποθέτω αυτό που κάνουμε πάντα: Να αγαπάμε τη ζωή και να αγωνιζόμαστε γι αυτήν, τόσο τη δική μας όσο και των άλλων. Να αντιμετωπίζουμε όλα τα εμπόδια με ένα χαμόγελο στα χείλη, με ένα επίκαιρο αστείο, με αυτόν τον καιροσκοπισμό που έχει φωλιάσει μέσα μας από την παιδική μας ηλικία. Να τραβήξουμε μπροστά, να γινόμαστε όμορφοι, να μην παραδινόμαστε ποτέ, πάντα μαζί και πολύ κοντά, όσο και αν και επιμένουν να με χωρίσουν  από όλους όσους αγαπώ, για να μας τιμωρήσουν έτσι όλους.

 

Σήμερα έρχονται στο νου αυτές τις όμορφες μέρες από τα χρόνια που υπήρξες αθλητής. Εσύ στην πισίνα και εμείς στις κερκίδες, φωνάζοντας το όνομά σας ενώ εσύ κολυμπούσες, και ο ήχος των φωνών μας, να φτάνει σε σένα διακεκομμένα, κάθε φορά που τιναζόταν το κεφάλι σου από το νερό για να αναπνεύσεις. Μετά μας έλεγες πως μερικές φορές μπορούσες να ακούσεις το όνομά σου ολόκληρο, και άλλες φορές την αρχή,  άλλες το τέλος. Έτσι εμείς εκπαιδευόμασταν να περιμένουμε πότε θα βγάλεις το κεφάλι σου από το νερό και, εκείνη ακριβώς τη στιγμή, όλοι μαζί, φωνάζαμε το όνομά σου. Δεν μπορούσες να μας δεις, αλλά η φασαρία της παρουσίας μας έφτανε ως εσένα και το ήξερες, αν και δεν μπορούσαμε να παρέμβουμε άμεσα στη μάχη που διεξαγόταν στην πισίνα.

 

Σήμερα, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Ενώ αντιμετωπίζεις με όλες σου τις δυνάμεις αυτή την πρόκληση εγώ συνεχίζω να σε ενθαρρύνω, παίρνοντας τώρα τη θέση μου στο πλάι της οικογένειας που εκείνη την εποχή δεν είχες ακόμη χτίσει. Αν και δεν μπορείς να με δεις ξέρεις ότι είμαι εκεί δίπλα σου, μαζί με τους δικούς σου που είναι και δικοί μου. Ξέρεις πως αυτός ο αδελφός σου, από την ασυνήθιστη εξορία του, από την αγωνία του αναγκαστικού χωρισμού, μέσα στις συνθήκες αυτής της πλέον παράλογης εποπτευόμενης απελευθέρωσης, μέσα από την αξιοπρέπεια της ιδιότητάς τους ως Κουβανού πατριώτη όπως είσαι και εσύ και μέσα από την αγάπη που φυτεύτηκε από το αίμα και τις εμπειρίες που μας ενώνουν, είναι και θα είναι πάντα μαζί σου. Κάθε φορά που βγάζεις το κεφάλι σου από το νερό να πάρεις ανάσα θα μπορείς να με νιώθεις να φωνάζω μαζί με τα ανίψια μου.

 

Ανάπνευσε, αδερφέ, ανάπνευσε!

 

Ο αδελφός σου σε αγαπάει,

 

René